Dom St. Nikolai von der Sternwarte aus

Położenie i historia miasta

W sercu gryfowskiego starego miasta położony, przewyższa swoją potężną budowlą kościół świętego Mikołaja z jego wysokimi wieżami daleko otaczające miejskie zabudowania i przez to jest jednym z symboli miasta. Podobnie jak w wielu północno-niemieckich miastach nosi ten gotyczny ceglanny kościół imię świętego Mikołaja z Miry (około 285–do 350 p.n.ch.), który jako patron marynarzy i kupców był bardzo popularny w średniowieczu.

Historia kościoła, podobnie jak historia dwóch innych kościołów parafialnych, kościoła Mariackiego i św.Jakuba, jest ściśle połączona z rozwojem Gryfii w średniowieczu. Osiedle gryfiańskie, które założone okło 1230 roku na południowym wzniesieniu brzegu rzeki Ryki, a w roku 1248 poraz pierwszy wymienione w archiwach, zawdzięcza swoje powstanie pięć kilometrów oddalonym klasztorze zakonu cystersów w Eldenie. W 1249 roku nadał lenno edelniański opat pomorskiemu księciu Wartysławowi III pod tym warunkiem, że wszyskie istniejące (imiennie jednak nie wymienione) i nadawane w przyszłości prawa patronackie parafii będą nadawane przez klasztor. Z nadaniem Lubuskiego Prawa w roku 1250 rozpoczęto rozbudowe miasta, które najpóźniej w roku 1264 poprzez połączenie z w międzyczasie powstałym nowym miastem otrzymało ksztalt prawdziwej sieci miejskiej, w ktrórym poroździelano później wybudawane kościoły.

Historia budowy w średniowieczu